ในที่สุด..ก็ได้พบเจอท่านพี่ทามากิแล้ว... อ๊าง~
ไม่ไหวละ..บทจะได้เจอก็มาหาถึงหน้าบ้าน
อีตอนไปรอที่เซ็นทรัลเวิลด์...รอเป็นชาติก็ไม่เห็นแม้ไรหนวด
เอากับท่านดิ....แม่ม!!หล่อเฮ้~
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อเช้า(วันพุธ 18 มิ.ย)เดินออกจากบ้านจะไปทำงานตามปกติ
เดินมาเกือบถึงป้ายรถเมล์แถวหน้าบ้าน เอ๊ะๆๆ...กองถ่ายฯ
เอาละไง....กองถ่ายท่านป่าววะ?!?
โลเคชั่นแต่ละที่ที่ท่านเคยไปถ่าย....อารมณ์ประมาณหน้าบ้านตรูเล้ย
และแล้ว..ท่านพี่เสื้อยืดขาวกางเกงแสลคขาว
รองเท้าขาวสูทขาวติดหนวดหวีผมเสยๆ
ออกแนวเหี้ยมๆ ก็ปรากฏที่เรติน่าดวงตาของตรู
แอร๊ย~ ความหล่อสาดเข้าลูกกะตา...นั่น!!คุณพี่ทามากิ๊ๆๆๆ
ช่างเป็นเช้าที่แสนวิเศษ..... “ท่านจิ๊” มาหาถึงที่!!
เนียน...เนียนเดินผ่านไปก่อนเหอๆ
แล้วก็โทรศัพท์หาก้อยและก้อย(นามิ)อย่างรวดเร็ว
“กูเจอท่านจิ๊แล้ว!!!”
ให้ตายเหอะลูกพี่จะหล่อจะเท่ไปไหนวะเนี่ย
ยืนดูท่านเข้าฉากเกือบครึ่งชั่วโมง
ครึ่งชั่วโมงที่ว่าคือท่านเดินไป-เดินมา-หิ้วกระเป๋า-เก็บกระเป๋า-ฟาดหน้าโจร
ดูแล้วก็ดูนาฬิกา…เอิ่ม...เข้างาน10โมง 10โมง10 ตรูยังอยู่ป้ายรถเมล์....เจริญล่ะงานนี้
โทรฯไปหาหัวหน้า
“เอ่อ...พี่ !! ตอนนี้เจอกองถ่ายหนัง “MW”ที่กำลังตามหาน่ะ..
ขอดูลาดเลาที่นี่นะไม่เข้าออฟฟิศเดี๋ยวออกงานบ่ายทีเดียวเลย”
ดีนะว่าเป็นวันพุธไม่ต้องปิดงาน
ไม่งั้นตรูได้นั่งร้องไห้อยู่ที่ออฟฟิศแหงแซะ
นั่นแหละ...โทรฯบอกเสร็จก็ดูท่านเข้าฉากต่อ
จนออยมาก้อยนามิมาพอดีดูท่านฟาดพี่โจรไปอีกซักสองรอบ
พอตอนพักกองฯท่านจิ๊เดินไปร้านแว่นข้างเซเว่น
เอาไงล่ะเว้ยๆๆ สะกิดออย..ขอลายเซ็นต้องพูดว่าไงวะ
ดีนะออยมันเอกญี่ปุ่นฯ.....ซาบซึ้งในพระคุณจริงๆว่ะ
เลยพากันเดินไปหาเมเนเจอร์....เมเนเจอร์อนุญาต
เท่านั้นแหละ... “ทามากิซัง!! ขอลายเซ็นหน่อยค่า(ญี่ปุ่น)”
ท่านจิ๊หันมายิ้ม...ยื่นสมุดไปท่านหันมาถาม “What’s your name”
โอ้ว....เอ.โอ.เอ็ม เดส!!
ท่านก็เซ็นไปเซ็นเสร็จเป็นคิวออย
การสนทนาภาษาญี่ปุ่นเริ่มขึ้น
ออย “ร้อนมั้ยคะ”
ท่านจิ๊ “อืม ร้อนนะ”
ออย “ทามากิคะ...ทำไมถึงหล่อจัง”
ท่านจิ๊ “อืม...ทำไมน๊า!!” ยิ้มพร้อมเอียงหัว
หอกเหอะ........น่ารัก เฟรนด์ลี่ นิสัยดีเทพ เกินไปแล้วลูกพี่!!
จากนั้นก็เป็นคิวก้อยนามิ..แล้วก็วนมาที่ตูอีกรอบขอเผื่อก้อยกับโบ
“เอ่อ ทามากิซัง วันมอร์ ฟอร์ มายเฟรนด์”
“โอเค...ทู??”
“ทู เค.โอ.วาย โค่ย ทูโค่ย”
เซ็นเสร็จ “ทามากิซัง วันมอร์ ฟอร์ มายเฟรนด์(อีกแล้ว)”
ท่านจิ๊ก็คนดีเซ็นให้อีกแต่ชื่อช่างมีปัญหา...ชื่อมึงอะ “โบ”
“บี.โอ.ดับเบิ้ลยู”
ท่านเขียน “Vo”
“No!! B..B.boy”
ท่านเขียน “VoB”
“เอิ่ม โน้ๆๆๆ บี โอ ดับเบิ้ลยู” แล้วเขียนใส่มือตัวเองให้ท่านดู
ท่านก็โอ้ๆ...แล้วก็ชี้ที่กระดาษประมาณว่า..อันนี้ก็ผิดซิ..งั้นเซ็นหน้าใหม่นะ
ท่านเลยพลิกหน้าใหม่เขียนแล้วเซ็นให้แล้วหันมายิ้ม
ระยะไม่เกิน 30เซนติเมตรด้วยไง
คือตรูไปยืนดูท่านเขียนชื่อข้างๆท่านจิ๊เลย
ใกล้จนเห็นรอยกาวที่ติดหนวด
เฮือกกกกกกกกกก....สั่น..ใจสั่นหวั่นไหว
คือตั้งแต่ตอนเริ่มเข้าไปขอลายเซ็นท่านจิ๊เนี่ย
คุณเมเนเจอร์ถ่ายคลิปตลอดเลยไง
อายนะ...แต่ถ้าอายแล้วอด...ตรูยอมหน้าด้าน ฮ่าๆๆ
เมเนเจอร์หล่ออะ...ช๊อบชอบบบบบ
จากนั่นก็อาริกาโต้ว กัมบาเระ นั่นนู่นนี่
แล้วท่านก็เดินไปร้านกาแฟของปั๊มแถวๆกองถ่ายฯ
จบหนึ่งพาร์ท
พาร์ทต่อมาก้อยนามิกลับที่ทำงาน ก้อยโค่ย มาแทน
ก้อยมาถึงก็พากันขึ้นไปบนบีทีเอสเพราะท่านจิ๊ไม่มีคิวถ่ายฉากตรงนั้นแล้ว
เลยยืนส่องท่านจากเบื้องบน
ชัดเจนแจ่มแจ๋วทีเดียวเชียวล่ะ ท่านแม่งก็หล่อลากกระชากไส้มากๆ
มานั่งชิลล์ๆระเบียงร้านกาแฟ
จากนั้นมีพี่แฟนคลับมาอีกสองกำลังไปขอลานเซ็นท่านจิ๊..ท่านใจดีเลยพาก้อยเดินลงไปขอลายเซ็นท่านด้วยตัวเองเพราะมันชอบท่านจิ๊มากๆๆๆๆๆๆ
การสนทนาภาษาญี่ปุ่นก็กลับมาอีกครั้ง
“ทามากิซัง ร้อนมั้ยคะ(มุกเดิม)”
“ร้อนนะ...แต่ชินแล้วล่ะ”
“มาเมืองไทยสนุกมั้ยคะ”
“อืม (ทำท่าคิด) ก็ดีนะ(ยิ้ม)”
แล้วก้อยก็คุยเรื่องที่มันจะไปเรียนต่อญี่ปุ่น
“How long??” ท่านจิ๊ถาม
“1ปีค่ะ”
“Take care… Take care” สมายอะเกนนนน
แอร๊ยยยยยย....ไม่ไหวแล้ว...ยกโล่ห์คนดีให้ลูกพี่เอากลับญี่ปุ่นเลย
จากนั้นออยก็ขอลายเซ็นอีกรอบ
ท่านจิ๊มองหน้า...วันมอร์??
“ค่ะ....โอ-อิ-รุ”
ท่านเปิดหน้าแรกแล้วยิ้ม “ชื่อนี้ใช่มั้ย”
“ค่ะ ขอเป็นเป็นคาตาคานะอีกรอบนะคะ”
ท่านก็เซ็นๆไป
จบการเซ็น....จะขอจับมือออยดันพูดผิด
“ยกมือได้มั้ยคะ(ญี่ปุ่น)”
ท่านงง.... “ยกมือ ยกมือเหรอ”
“ไม่ใช่ค่ะพูดผิดๆ ขอจับมือได้มั้ยคะ”
“อ่อ...ไม่ต้องยกมือแล้วเหรอ(ยิ้มแล้วทำท่ายกมือขึ้นมาทั้งสองข้าง)”
ฮายกกอง........อายกันเป็นแถบๆเลย ฮ่าๆ
ท่านก็เลยส่งมือมาจับ.............วันนี้คงมีความสุขไปทั้งวัน
เสร็จก็ร่ำลาท่านจิ๊(เหรอ)....ตามเรื่องน่ะแหละ
แล้วก็เดินขึ้นไปส่องพี่ท่านณ.มุมสูงต่อ
ซักพักท่านเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อแขนกุดสีดำเสื้อกั๊กดำลายทาง
กางเกงยีนส์ขาดเข่าพับขาลากแตะ...ที่สำคัญถอดหนวด
ชิท!!!!ทำไมหล่อได้ขนาดนี้วะ
แล้วก็เดินริมฟุตบาทไปบิ๊กซีกับเมเนเจอร์
เดินชิลล์มากๆ ก่อนถึงบิ๊กซี แวะเข้าร้านการ์ตูนเจ.ซี สานน์
เห็นยืนให้เมเนเจอร์ถ่ายรูปให้..สงสัยถ่ายกับการ์ตูนโนดาเมะของไทย(เรายืนส่องจากอีกฝากถนน)
แล้วก็ข้ามถนนมาบิ๊กซี ท่านจิ๊เดินดูของกินตั้งแต่มิสเตอร์โดนัท เอสแอนด์พี ต่อด้วยสเวนเซ่น
ส่วนพวกเรายืนส่องหลังร้านขายผ้าปูที่นอน...(ไม่ได้อารมณ์ตามดาราอย่างนี้มานานมาก)
พอท่านจิ๊กำลังเดินกลับมาทางร้านขายผ้าปูที่นอนที่พวกเราฝังตัวอยู่
พวกเราแว่บเข้าเคเอฟซีเพื่อหลบท่านจิ๊ ..(เขินเป็นเหมือนกันนะโว้ย)
แต่แล้ว...สวรรค์ดลใจให้ท่านจิ๊เดินเข้าเคเอฟซีเหมือนกัน
ให้ตายเหอะจอร์จ อะไรมันจะขนาดนั้น
นั่งเนียนๆตอนแรกทำเป็นไม่เห็นท่านจิ๊
ท่านก็เดินวนเวียนเข้าออกร้านผ่านโต๊ะที่เรานั่ง
คาดว่าจะจำได้ว่าเป็น3ตัวรั่วๆรอบเช้า
เลยนั่งคิดกันว่าเราน่าจะทักท่านไปเลยเพราะท่านก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร(มั้ง)
เลยหันไปยิ้มให้ท่านจิ๊แบบ แหะๆ(อารมณ์ว่าเจอกันอีกแล้วนะคะท่านพี่)
ท่านก็ทำท่าตกใจ “โอ้!!” แล้วก็ยิ้ม+ผงกหัวให้
ตายๆๆๆ.....ใจละลายเหมือนไอติมในมือแล้วค่า
ท่านไปนั่งกินอีกฝั่งและหันหน้ามาทางแฟนๆ(ทั้ง3คน)ที่ท่านเปิดโอกาสให้นั่งมองท่านกินไก่!!
ไอ่เราก็คิด.... สงสัยท่านกินเสร็จจะออกประตูทางโต๊ะท่านแน่ๆเลย
เพราะโต๊ะที่ท่านนั่งมันใกล้ประตูข้างของร้านเคเอฟซี
แต่ไม่.......ทามากิคนดีไม่ทำเช่นนั้น
ท่านเดินมาทางเดิมผ่านโต๊ะเราแล้วยิ้มพร้อมโบกมือบ๊ายบายให้
!@#$%^&*()_+_)(*&^%$#^&()... ทามากิ...สุดยอดคนดีของสามโลก
จากนั้นก็ถึงเวลาชอปปิ้งที่ต้องตัดใจแล้วเพราะบิ๊กซีช่างกว้างใหญ่
หาเจอก็ฟลุ๊คล่ะวะ....เลยเดินไปดูเสื้อผ้าให้ตัวเอง
ซักพักออยเดินมาบอกเจอท่านจิ๊ดูผ้ากันเปื้อนอยู่
อืม..ปล่อยท่านไปเหอะ(จริงๆกำลังเอนจอยชอปปิ้งเสื้อผ้าของตัวเองมากกว่า)
พอเข็นรถจะมาคิดเงิน
อ่าว ท่านจิ๊ก็กำลังคิดเงินเหมือนก๊านนนนนนน
ขอบคุณวันดีๆอีกครั้ง
แล้วพี่จิ๊ก็กลับกองถ่ายฯ โดยเราเดินกลับมาเหมือนกัน
แต่เดินกันคนละฝั่งถนนบวกกับออกจากห้างช้ากว่าพี่ท่านเลยคลาดกัน
แต่.....ไอ บีลิฟ มาย เดสทินี่
ยืนส่องกันอยู่อีกฝั่งสะพานบีทีเอส
มองยังไงก็ไม่เห็นท่านในปั๊มในเต้นท์ในกองถ่ายฯ
มองไปอีกที....ท่านพี่จิ๊กับเมเนเจอร์กำลังช่วยกันยกลังน้ำแข็งเข้ากองฯ... “โอ้ มาย เดสทินี่!!!”
ฮาได้อีก...เนียนมากลูกพี่
แล้วก็ขึ้นมาส่องที่มุมสูงต่อเห็นท่านพี่จิ๊เข้าร้านกาแฟ
และออกมาในชุดเข้าฉากชุดเดิม
งานเข้า...มีถ่ายต่อแหงๆ แต่ที่ไหนล่ะ??
ไม่นานคำตอบก็กระจ่างเมื่อทีมงานขนของมาบนบีทีเอส(เพราะเตรียมถ่ายทำในขบวนรถไฟฟ้า)
เพื่อนร่วมขบวนการอย่างแตงก็ตามมาสบทบ
มาพบความดีของท่านพี่จิ๊
และไม่ต้องรอนาน.........ท่านจิ๊เดินขึ้นมาคนเดียว ย้ำ...ขึ้นมาคนเดียว
ท่านก็โปรยยิ้มมาให้พร้อมการทักทาย “คอนนิจิวะ” ซึ่งกันและกัน
แล้วท่านก็บ๊ายบายให้อีกรอบพร้อมรอยยิ้ม
เอาเราไปฆ่าที.....เอามีดมากระซวกเราให้ไส้ไหลเลยดีกว่ามั้ยลูกพี่
มนุษย์เฟรนด์ลี่นามว่า “ฮิโรชิ ทามากิ” มีอยู่จริงบนโลกใบนี้!!
จบ....กลับสู่โหมดทำงาน
---------------------------------------
ปล.ก้อยกับออยที่อยู่ต่อบอกว่าตอนสองคนนี้จะกลับก็แอบบ๊ายบาย(แว๊บเดียว)ให้ท่านจิ๊เล่นๆเพราะอยู่ไกลท่านจิ๊และคิดว่าท่านจิ๊คงมองไม่เห็น
แต่ไม่เลย...ท่านจิ๊โบกมือบ๊ายบายให้แบบสุดแขน.......คนที่ได้รับโบกเทพโมเม้นท์นั้น.......ตายอย่างสงบ!!
ปล.ทำไมตรูต้องเรียก “ทามากิ” ว่า “ท่าน”...สงสัยตัวเองมานานแต่คำตอบที่ได้คือ...ก็เพราะความเคยชิน ฮ่าๆๆ
